تاریخچه
بررسی تاریخ بومیان استرالیا نشان می دهد که موارد مصرف این روغن به بیش از 40 هزار سال پیش باز می گردد. آنها برای درمان ساده ترین دردها، بهبود سریع تر زخم ها و جلوگیری از آسیب نور خورشید، از روغن ایمو استفاده می کردند. بومیان ویلونا (Wiluna) راه هایی برای درمان برخی عارضه ها را با کمک این روغن یافته بودند. برای استخراج این روغن، پوست شترمرغ را بر روی درخت می انداختند تا روغن آن را جمع آوری کنند و یا پوست شترمرغ تازه کشته شده را بر روی عضو آسیب دیده می گذاشتند. درسایر موارد نیز نور خورشید به عنوان کاتالیزور باعث ذوب بیشتر روغن شده و سطح کیفی آن را افزایش می داد. مصرف روغن شترمرغ به عنوان یک داروی طبیعی، توسط مهاجرین استرالیا اشاعه گشت. بیشترین مصرف این روغن در کشورهایی بود که عارضه هایی مانند کبودی، جوش های زیرپوستی، سوختگی و خشکی پوست بسیار شایع بود.
مدت زیادی نیست که این روغن به بشر متمدن معرفی شده است. اولین گزارش منتشره توسط استرلین پست (Austrailion Post) حاکی از آن است که آزمایشاتی توسط افراد و مؤسسات ذیل صورت گرفته است: دکتر پیتر گوش (Dr. Peter Gosh)، رایمون پروس بن (Raymond Purves Bone) با همکاری آزمایشگاه های تحقیقاتی و هم چنین دانشگاه های سیدنی در رویال نوث، دکتر مایکل وایت هوس (Dr. Micheal Whitehouse) ، دپارتمان آسیب شناسی، دانشگاه آدلایت. هم چنین مطالعات برجسته ای در بخش های ذیل انجام شده است دانشگاه آبرن (auburn) دانشگاه ماساچوست – لوال (Lowell) کلینیک آرتروز آردمرو اکی (Ardmore, ok) دانشگاه تخصصی تگزاس بیمارستان بال مموریال (Ball memorial) مرکز تایموتی، جی هارنار برن (Timothy J. Harnar Burn) دانشگاه ایالت لوا (Lowa) انجمن شیمی دانان آمریکا (AOCS) تحقیقات به عمل آمده نشان می دهد که روغن ایمو توسط بسیاری از ارگانها و سازمانها تأیید شده است:
مؤسسه آرتروز استرالیا
انجمن ارتوپدی استرالیا
انجمن شیمی رویال
انجمن نیوزلندر استرالیا
انجمن رماتیسم استرالیا
مؤسسه زیستی – شیمیایی استرالیا
مؤسسه شیمیایی استرالیا
مطالعات در این زمینه همچنان ادامه دارد. منابع مختلف ذکر شده حاکی از پتانسیل بالای این روغن در زمینه های مختلف است.